Als we wakker worden is het volledig windstil en de zee is als een spiegel. Er is hier zo veel ruimte dat Renzo besluit dat het grootzeil tegelijk met het anker omhoog kan. Dat gaat goed en even later zeilen we rustig weg. Langs Oxia draait de wind alle kanten op of is het windstil. Geen moment kun je rustig de zeilen zetten en gaan.
Na het eiland zien we iets verderop kopjes op de golven en dan hebben we eindelijk de beloofde windkracht 5 a 6 vanuit het oosten. Niets zo veranderlijk als de wind hier. Bij de zuid hoek van Kefalonia staat nog even wat meer wind en als we daaraan voorbij zijn krijgen we flinke vlagen afgewisseld met windstiltes en de wind draait 180 graden waardoor de beoogde ankerplek niet meer kan. Waarheen dan….
Het wordt Spartia. Een mooie baai met steile rotsen op de kant en wat zand op de bodem voor het anker. Even afkoelen in zee, het anker en de visjes checken, en dan is het tijd om naar de kant te gaan voor een feestmaal. We lopen een paar 100 meter omhoog naar een restaurant. Het ziet er gezellig en leuk uit, maar het eten valt een beetje tegen. We zijn beter gewend. Terug bij de dinghy zien we de grote golven pas, ze gaan bijna over de kade heen. Met wat moeite klimmen we in de dinghy en terug naar de Equinox. Suzy is heel blij ons weer te zien. Er is geen wind maar de deining van de harde oostenwind komt nu vol de ankerplek in. Slapen in een soort kermisattractie is niet echt fijn. Maar het is donker en het anker houdt goed, morgen gaan we verder.
