Karystos, Evia

De wind is gekalmeerd en de golven bijna als we de baai uitvaren. We moeten een paar slagen tegen de wind in en dan draait de wind, netjes volgens de voorspelling deze keer, naar oost. We draaien mee en kunnen dan in een rechte lijn naar Karystos.

Net voordat we Karystos bereiken, zien we een aantal boten een gennaker zetten. Leuk! We komen precies tegelijk met een lokale zeilwedstrijd binnen. Bij de wedstrijdboten in de buurt is nog een mooi stukje kade voor ons vrij. Verder is het vrij vol deze nacht. 1 van de wedstrijdboten komt bij ons langszij, regelt meteen een goede korting voor ons in de haven, en nodigt ons uit voor een biertje bij 1 van de vele tavernas aan de kade. Het is hier gezellig en gemoedelijk, precies waar we zin in hadden. Van onze Griekse buren krijgen we een goede tip voor een restaurant voor vanavond. Er was daar nog net 1 tafeltje vrij voor ons, soms heb je geluk.

De volgende ochtend staat een fietstocht op onze planning. Renzo is even bezig om de fietsen weer in elkaar te zetten enzo, maar het is wel handig dat het zo op de kade kan. Veel makkelijker dan aan boord. Begin van de middag kunnen we weg. We hebben weer een uitdagend plan… we gaan naar het rode kasteel. Dat is een ruïne op een heuveltop die we net kunnen zien vanuit de boot. De route gaat eerst door de stad en dat is redelijk vlak, maar daarna begint het. Grind- en betonpaden die soms zo steil zijn dat we niet op de fiets kunnen blijven zitten, dus een stukje lopen en dan verder fietsen op de laagste versnelling. We zweten flink bij 30 graden en zon. Maar langzaamaan komt het doel echt dichterbij.

Het doet me denken aan de Alpe d’Huzes die we 7 jaar geleden gefietst hebben, maar toen waren we wat beter getraind! Deze week is de Alpe d’Huzes weer. Dit jaar doen de kinderen van Jeanine (een goede vriendin van ons die helaas veel te jong is overleden aan kanker en voor ons toen de reden om mee te doen) mee. Als je nog wil sponsoren… https://inschrijving.opgevenisgeenoptie.nl/fundraisers/eleannastokking/alpe-dhuzes

We komen bij een oud aquaduct uit waar we de fietsen parkeren.

Het volgende stuk gaat over een smal klimpad omhoog. Als we eindelijk bij de ingang zijn, blijkt er aan de andere kant een veel makkelijker pad te zijn voor het laatste stuk. Ach ja waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan. Het was wel mooi.

We zijn, samen met een kudde schapen, de enige bezoekers van het kasteel. De uitzichten, de oude stenen en de natuur zijn hier weergaloos. In het kapelletje kunnen we even in de schaduw uitrusten voordat we naar beneden gaan.

Naar beneden gaat een stuk sneller en prettiger, ook al moeten we stukken lopen omdat de remmen roodgloeiend worden. Bij zee aangekomen maken we nog een korte omweg langs het strand en een gezellige strandbar. Dit was weer een mooie uitdaging.

‘s Avonds hebben we met Bert van de Galu Galu een gezellige borrel op de Sunrise, zij lagen in de winter ook in Messolonghi.