Nog een tip die we van medezeilers hebben gekregen, is om naar de ruïne van Navarino te lopen. Vanaf onze ankerplek is het een klein stukje roeien naar het strand. Renzo legt het bootje min of meer vast.
Bij de start van de route staat een bordje dat het fort is afgesloten wegens instortingsgevaar. We gaan het zien, we kunnen altijd nog terug lopen.
De wandeling gaat langs een smal pad tussen allerlei bloemen door en klimt vrij snel omhoog naar het fort. Daar aangekomen kunnen we gewoon onder de boog door en over de muren lopen.
Wel wat spannend met die afgronden naast je, wetende dat het officieel afgesloten is. We dwalen er wat rond, er zijn geen wegen aangegeven en overal is het uitzicht geweldig mooi.
We vinden de uitgang aan de andere kant van het fort waar we naar beneden kunnen, richting het idyllische schelpenbaaitje. Het pad is hier nog steiler en op veel plekken hangen er touwen om je aan vast te kunnen houden.
Halverwege de helling is een grote grot waar we even in lopen. Het is een mooie grot, maar we hadden een zaklamp mee moeten nemen…
Verder naar beneden via de steile afdaling tot we in een soort duinengebied komen met los zand, heel anders dan het eerste deel van de wandeling. Als we weer op zeeniveau zijn afgedaald lopen we langs de oude zoutpannen terug naar ons strandje. De wandeling was maar zo’n 4 km, maar uitdagend genoeg.
