Op zondag is het mooie Griekse weer helemaal terug. Er is zelfs een zuidenwind voorspeld, dat is redelijk zeldzaam in deze omgeving. Die zuidenwind willen we gebruiken om naar het schiereiland Sithonia te gaan, de middelste van de vingers ten oosten van Thessaloniki. Dat is bijna 80 mijl, dus een flinke uitdaging. We hadden eigenlijk gisteren al uit onze schuilplaats moeten kruipen, maar daar hadden we geen zin in. Het is een heel eind de baai van Volos uit. Mooi vlak water, geen wind, het lijkt nu op een bergmeer.
Door de zeestraat tussen Evia en Volos zou wat wind mee moeten staan volgens de voorspelling, maar helaas. Op een gegeven moment kunnen we tegen de wind in zeilen, beter dan motoren.
Als we in de buurt van Skiathos komen, krijgen we de wind eindelijk wat mee en gaan we lekker de goede kant op. Maar net ten noorden van Skiathos houdt het alweer op. Een lang verhaal kort gemaakt, we halen het nooit voor het donker om Porto Koufo op Sithonia te bereiken. We zoeken een leuke plek op Skiathos. De eerste baai waar we gaan kijken ligt behoorlijk vol en de wind vlaagt er flink doorheen. Het is er mooi, maar we vinden het niks.
Even een stukje terug zien we een paar kleine bootjes voor anker liggen in een prachtig blauwe baai. We hebben dit zwembad bijna voor onszelf, later komt er toch nog een boot bij liggen. We snorkelen bij de rotsen aan de zijkant van de baai waar heel veel visjes zijn en Renzo supt nog even naar het strand.
